ویکتور هوگو معماری را تاریخ مکتوب می داند که تمام خصایص ( انتسابی ،اکتسابی،اعتقادی،شرایط تاریخی)را تا قبل از اختراع گوتنبرگ در خود جای داده بود. او معماری را کتاب تاریخ می داند و به این مسئله اشاره دارد که در تمام آثار مکتوبش با توجه به عدم ذکر وقایع اطراف از قبیل مکانها و یا خیابان ها و جاده ها ، نقطه ضعف بزرگی دارد ، هوگو به این نگرش معماری اعتقاد دارد که پس از اختراع چاپ و همه گیر شدن کتاب و کتاب خوانی آثار معماری ارزش و اهمیت خویش (اهمیت معنایی) را کم کم از دست می دهند، او معماری دوره کلاسیک را مدرن می داند و انتظار نابغه ای در معماری را دارد که با ایجاد تحول در آن به آن زندگی دوباره ببخشد.